کاروان مشتاقان شهادت

صورت شهبازی مثل چراغ روشن شده بود و به اطراف خاکریز نور می‌پاشید. بی سیم چی با پشت انگشت چشمانش را مالید و دوباره خیره شد به صورتی که نور می‌پراکند. زبانش بند آمده بود. خواست بقیه را از داخل سنگر صدا کند که شهبازی چرخید به طرف او: « چرا نمی‌ری توی سنگر؟» _ حاج... همت... می‌گه... یکی از گردانها... رسیده‌اند به نهر... عرایض. لبخندی آسمانی گوشه لبان شهبازی نشست... گفت: « به همت پیغام بده که گردانهای کمکی دارن میرسن، بیا اینجا.» بی سیم چی پرید داخل سنگر. شهبازی نفس راحتی کشید. چشمانش را بست. در خیالش گلدسته‌های ترکش خورده مسجد جامع نقش بست. احساس آرامش بخشی بود. صدای کامیونها که از عقب به سمت دژ نیرو می‌آوردند، گوشش را پر کرد؛ اما نمی‌خواست گلدسته‌ها از ذهنش پاک شوند. چشم باز کرد و نگاهش را عمق داد تا نخلهای بی‌سر خرمشهر را ببیند که زوزه‌ی خمپاره ای آسمان را شکافت و بر سینه خاکریز نشست. موج انفجار او را از زمین بلند کرد و انداخت آن طرف دژ. بی سیم چی ها از سنگر بیرون زدند. چشمانشان دنبال شهبازی بود. هرکدام گوشه‌ای را ورانداز کردند. نگاه وحشت زده یکی‌شان، روی پیکر بی جان او جفت شد. فریاد زد: « یا حسین... حاجی شهید شد... .» و بلافاصله با بی‌سیم به همت اطلاع داد. همت محور راست را رها کرد و سراسیمه خودش را به میانه دژ رساند. عرق سردی نشست روی پیشانی‌اش. به یاد آخرین جمله شهبازی افتاد: «بریم جلو ولی سنگرامون جدا باشه...» خم شد؛ اما خودش را نگه داشت. دید که همه بی سیم چی ها ماتم زده به او نگاه می‌کنند. داد کشید: « برید توی سنگرتون، بچه ها نباید از این موضوع با خبر بشن.» تا قبل از اینکه نیروهای کمکی از کامیونها پایین بیایند و به دژ برسند، بالای جنازه نشست. سر و صورت شهبازی پر بود از ترکشهای کوچک و موهای خاک خورده‌اش میان لایه‌ای از خون رنگ گرفته بود. آرامش او همت را به یک ساعت قبل برد؛ به سنگر تاکتیکی و آخرین نماز شبی که او خوانده بود. سروصدای گردانهای کمکی هر لحظه بیشتر می‌شد. دستش را زیر سر او گرفت. چفیه قرمز را از گردنش باز کرد و روی صورتش انداخت و به این سوی دژ برگشت.